+ اوتیسم

اوتیسم واژه ایست که این روزها خیلی شنیده می شود. شاید خیلی از خانواده ها که فرزندانی منزوی یا کم حرف و گوشه گیر دارند که کمتر با بقیه بچه ها ارتباط برقرار می کنند یا گاهی پرخاشگری یا خود آزاری دارند و یا اینکه دیر به حرف زدن می افتند نگران  پیدا کردن چنین اختلالی در فرزندانشان باشند. شاید خیلی ها به اشتباه برچسب این بیماری را به فرزندان خودشان یا آشنایانشان بزنند و بالعکس خیلی از خانواده های دارای کودک مبتلا، در انکار وجود علائم دست و پا بزنند و هیچ فعالیتی برای بهتر شدن وضعیت کودکشان انجام ندهند. این نوشته برداشت آزاد و روانی است از دو مقاله معتبر در این زمینه فقط برای اطلاع بیشتر شما:

اوتیسم یا در خودماندگی که اولین بار در سال 1943 به اصطلاحات پزشکی اضافه شد، یکی از نقص های تکاملی پیچیده است. کودک مبتلا در برقراری ارتباط اجتماعی دو طرفه ناتوان است و الگوی رفتاری اش تکراری و تقلیدی و قالبی است. اوتیسم به همراه چند بیماری دیگر در دسته بزرگتری از نقایص تکاملی فراگیر (PDD) قرار دارد. بیماریهای شناخته شده دیگر  این دسته آسپرگر(Asperger's disorder) و (PDD,NOS) هستند که معمولا به هر سه این بیماریها با هم طیف نقایص اوتیسم (ASD) می گویند هرچند از نظر تعداد، شدت و سن آغاز بیماری با هم تفاوت دارند.

یکی از اولین و مهمترین نشانه های اوتیسم در کودک عدم توانایی به اشتراک گذاشتن علایق، تجربه های لذتبخش، یا تقاضاها با استفاده از ژست های بدن یا ارتباط کلامی و همینطور ارتباط چشمی با اشخاص دیگر است.

شواهد زیادی نشاندهنده نقش اختلال ژنتیکی در ایجاد این طیف می باشند.  این اختلال بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی تأثیر می‌گذارد. بروز ASD ها در پسران سه تا چهار بار بیشتر است و گزارش این بیماریها طی ده سال اخیر هم بسیار بیشتر شده است. گزارش از میزان بروز آن در دهه 80 و 90 میلادی 4 تا 10 کودک از هر 10.000 کودک بود در حالیکه در تحقیقات اخیر این میزان به 30 تا 50 کودک در هر 10.000 رسیده است. دلیل آن نه افزایش وقوع بیماری (به زعم برخی از مجامع علمی)، بلکه افزایش شناخت نسبت به بیماری و ایجاد کرایتریا یا معیاری دقیق برای شناسایی کودکان مبتلاست.[i]

چنانچه کودک حداقل 7 مورد از موارد زیر را دارا باشد بر اساس کرایتریای انجمن روانشناسی آمریکا اوتیستیک شمرده می شود[ii] :

الف) بیش از 6 مورد از کرایتریای 1، 2، و 3، با حداقل 2 مورد از کرایتریای 1 و 1 مورد از هر کدام از کرایتریاهای 2 و 3

  1. اشکال در برقراری تعامل های اجتماعی:
  2. عدم توانایی در استفاده از رفتارهای غیرکلامی، مثل خیره شدن به چشم طرف مقابل، بیان احساسات از طریق صورت، وضعیت بدن، و ژست هایی برای برقراری تعاملات اجتماعی
  3. اشکال در برقراری ارتباطهایی متناسب با سطح تکامل و سن
  4. عدم تمایل برای ابراز شادیها، علایق یا موفقیت ها به بقیه مردم (مثلاً، نشان ندادن آنچه مورد علاقه است یا اشاره نکردن به آن)
  5. فقدان واکنش متقابل احساسی یا اجتماعی
  6. نقایص کیفی در برقراری ارتباط حداقل در 1 مورد از موارد زیر:
  7. تاخیر یا فقدان کلی تکامل گفتاری (بدون هیچ تلاشی برای جبران این کمبود ارتباطی از طریق میمیک یا ژست های بدن)
  8. در افرادی که توانایی صحبت کردن دارند، عدم توانایی در شروع به صحبت کردن یا ادامه دادن آن با افراد دیگر
  9. استفاده تقلیدی و بدون خلاقیت یا تکراری از واژه ها یا داشتن زبان غیرمعمولی ویژه خودشان
  10. فقدان بازی های خلاقانه یا متفاوت یا خودانگیخته متناسب با سطح تکامل و سن
  11. الگوهای رفتاری و یا علایق و یا فعالیت های محدود، تکراری یا تقلیدی حداقل در 1 مورد از موارد زیر:
  12. تمایل به انجام الگویی تکراری که چه از نظر شدت و چه از نظر میزان توجه به آن غیر طبیعی محسوب می شود
  13. گرایش شدید و بدون انعطاف به عادت های غیرکاربردی خاص یا تشریفات خاص
  14. رفتارهای حرکتی تقلیدی یا تکراری (مثلا تکان دادن یا چرخاندن دست یا انگشت، یا حرکت های تکراری کل بدن)
  15. دلمشغولی های دایمی به بخشی از اشیاء

ب) تاخیر یا عملکرد غیرطبیعی در حداقل یکی از موارد زیر با سن شروع زیر سه سال:

  1. برهمکنش اجتماعی
  2. زبان مورد استفاده در ارتباطات اجتماعی
  3. بازی های سمبلیک یا تخیلی

متاسفانه تا کنون هیچ روش قطعی برای درمان مبتلایان به اوتیسم یافته نشده‌است به دلیل اینکه تا حد زیادی علت ایجاد این نقص ژنتیکی ناشناخته است و طیف علایم در جمعیت کودکان مبتلا بسیار متغیر است. در حال حاضر کارآمدترین روش درمانی توانبخشی است اما از روش های درمانی دیگری هم مثل محرکها، هورمون درمانی ، ویتامین ها ، داروهای ضد جنون قوی بسته به نوع علائم استفاده می شود.



[i] Autism, A Review of the State of the Science for Pediatric Primary Health Care Clinician. William J. Barbaresi, Arch Pediatr Adolesc Med. 2006

 [ii] American Psychiatric Association, Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fourth Edition, Text Revision.  Washington, DC American Psychiatric Association2000

 

نویسنده : مژگان ; ساعت ۳:۳٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٧/٩
تگ ها:
    پيام هاي ديگران()   لینک